نهايت عشقم در قلبت به وديعه بود

نفس جانسوزم ،

اعتراف قلبي سرد به جفايت بود

رزي كه به سينه ات آويختم ،

هديه اي بر سر مزارم بود

فقط خدا مي داند ،

كه چند نفر در آن گور تنگ آرميده اند

۲۹/۱۰/۸۵

گوشه پنجره اش، نرگس وحشي باشد

خلوتي مي خواهم، كه غبار از دل پژمرده خود پاك كنم

نقش چشمم به ميان، ابر بهاري باشد

خنجري مي خواهم، كه دهد سينه سوزانم چاك

قلب غلطيده به خون، سهم نگاري باشد

خندقي مي خواهم، كه نديدست كسي در دو جهان

جسدم در ته آن، گنج نهاني باشد

خنده اي مي خواهم، كه نشانم به لب دلبر خويش

بعد مرگم همه جا، موسم شادي باشد

۲۸/۱۰/۸۵

                                    ...در تب اشتياقت...مي سوزد...                ....ملالي نيست....

ذره...ذره...وجودم...

                                    ...به شوق ديدنت...در انتظار است...         ...ملالي نيست....

ساعتي چند....پس از نيامدنت.......                            ....ديگر به چيزي نمي انديشم،

پاره...پاره...جگرم...              ...بي وفاييت را...چه خونين...به تصوير كشيده است...

...ملالي نيست...

۲۷/۱۰/۸۵

                        ياراي همراهيت نيست.....

                                                         چه سبك بال صعود مي كني؟....

دستان پينه بسته ام...

                       گرمي دستانت را احساس نمي كند....

                                                                         چه زود اوج گرفتي؟....

جسم خشكيده ام....

                            عطر آغوشت را از ياد برده است.....

                                                                          به كجا پريدي؟.... 

          و اكنون...

                    از ستيغ كوه.....

                                      سقوط مرا ....

                                                      بي انتها نظاره گري.....

در حال سقوط......

                       چشمانم.........

                                    عقلم.......

                                            و   دلدادگيم را.....

                                                               در كناره راه.......

                                                                                 خاموش

                                                                                           خاموش

                                                                                                     ...مي يابم.....

...سنگيني مهرت...در كوله بار دلم....هنوز...احساس مي شود....

من كه از تو جز همراهي چيزي نخواستم....

كه چنين آسان  صداقتم را به پشيزي فروختي......

۲۶/۱۰/۸۵

خوبه والا، نميدونستيم داريم كارهاي اتمي و موشكي مي كنيم. نكنه خودمون خبر نداريم و داريم زير آبي ميريم.

جاي شكرش باقيه كه پارسال از يك شركت اندونزيايي كالاهاي مشابه رو ارزونتر و با كيفيت مشابه، خريداري كرديم و حالا براي تامين بقيه نيازهامون هم احتياجي به التماس كردن نداريم.

جالبه كه دو شركت انگليسي و كانادايي ايندفعه اصلا جواب ما رو ندادن، شايد از مامانشون ترسيدند!

                                                              لطافت گلبرگهايت

                                                                                قلبم را نوازش مي كرد...

بوسه هايت

            غزل بودن را...بر لبانم...جاري مي ساخت....

                                   و شكوه قامت رعنايت

                                                           سرو هاي باغ را...به زانو در آورده بود...

و من.....مست حضورت...

                         وقتي به خود آمدم...كه سهمم...خاري از تو...در سينه ام بود...

۲۵/۱۰/۸۵

                                                             نگاهم

                                                                       در افقی دور دست

                                                                                                  با تو وداع می کرد...

و هنگامی که مرا برای همیشه ترک کردی

                                                      قطرات اشکم

                                                                       در سپیدی سکوت

                                                                                           غبار از دیدگانم می شست...

و امروز

        می خندم به خود

                               که چرا

                                        مرگ خود را سال ها پیش

                                                                          چنین ارزان

                                                                                          به تو هدیه دادم.

۲۴/۱۰/۸۵

خفته در زورق تنهایی خویش...

بازگشتم به دل گم شده ام

صورتی می بینم ، بي تبسم ، بي روح

مسخ در تعزيه روح زمين...

كفتري دست دعا سوي خدا بر مي داشت.

لاشخور ها همه بر گرد سرش در پرواز...........نه براي بدنش ، كه بدان چنگ زنند،

بلكه با فكر پليد ، ترور شخصيتش را همه جا فاش زدند.

كفتر قصه ما.......روح خود را به غلط وام نهاد....

 لاشخورها همه از گرد سرش دور شدند.....

هر كدام ، بر سر قبر جديد...

طعمه اي يافته است

غافل از اين كه همين صيد ز صياد كمي پست تر است...

صيد ظالم خبر مرگ جديد ، بر سر قبر خودش كاشته است.

لاشخورها همه در قبر نهان...

به جزاي عمل خويش ، طلب ، چاره كنند.

از سر قبر حقير كفتر.....به دم لطف مسيح...

...آتشي پيدا شد...

جسم ققنوس در اين آتش گرم ، از پس خاك ريا ممكن شد.

هر كجا بال كشيد آن ققنوس....

... ز پي اش آتش و خاكستر شد...

يك شبه كفتر ما ، شد ققنوس....

ليك ، بي روح و دل و بي مقصود...

...بعد از آن معامله شرم آگين...

روح شيطان شده نقشبند رخ اين....

رنج ققنوس همه صبر و شكيبايي بود...

...گنهش گم شدن روح اهورايي بود...

...آتشش ، جسم مسين را به زري ، صيقل داد...

...كه همه نور جهان در شررش باقي بود.

 آتش شعله ققنوس ، شدش خاكستر

جسم زرين به ميان چون گوهر

بعد از آن ، هر كه ز دور.......نور آن گوهر ديد............چونكه مي گشت قرين......آتشي بر مي خاست...

...عاشقان جمله در آن آتش معشوق غريق...

روح ققنوس بشد شكل ز خون دل هفتاد گل سوخته دل...

...داده خويش طلب كرد ز شيطان ، كه ستاند از همه دل

بعد از آن ...ققنوس...رفت به قله قاف.........هر كجا آتشفشاني ديدي...

...آنجا مدفن يكي از دلدادگان ققنوس است...

۲۴/۱۰/۸۵

من زندگی تو شرایط مختلفی رو تجربه کردم، از شمالي ترين نقطه ايران تا تقريباْ جنوبي ترينش، فصول زندگي من هميشه با نظم خاصي پيش رفته و هر سال با رسيدن به زمستان فرصتي براي استراحت و آمادگي براي تجديد حيات(مثل طبيعت) برام فراهم بوده حتي دوران تحصيلم كه بهترين روزهايش مي افتاد وسط امتحانات و ادامه داشت تا خود عيد.

ولي حالا چند ساليه كه من شرايط جديدي رو تحمل مي كنم كه فرصت كافي براي نوسازي رو ازم ميگيره. عكسي كه مي بينيد درست ۱ سال پيش جلوي در خونم گرفتم كه رسيدن بهارو درست ۲ ماه زودتر نشون ميده.

ولي امسال قضيه فرق مي كنه درسته كه بارون هاي پي در پي آدمو ياد روزهاي بهار شمال مي اندازه اما هوا سردتر از اونيه که بشه گفت بهار اومده. دلم براي گلهاي باغچه بخصوص نرگس هاش تنگ شده ولي هر چيزي بجاش خوبه و من هم دوست دارم بهار خونم واقعاْ بهار باشه نه وقت ديگه.

ان شاء الله كه امسال همينطور بشه

ماه روي من از اين دام گريخت،          پشت ابري پنهان،             زير لب گفت به من:

بوی یکرنگی ما تا ابديت جاريست...

۲۲/۱۰/۸۵

پ.ن: در مورد سطر آخر دیشب وقتی زیر بارون بودم چیزی که بهم الهام شد این بود: "زندگی تا ابدیت جاریست..." ولی صبح که از خواب بیدار شدم یه حس دیگه ای داشتم و جمله رو تغییر دادم.

خيالت فرسنگها دور روحم را به بازي گرفته است

آنجا كه گرمي آغوشت كالبد بي روحم را پناهيده،

قلب زخم خورده ات در سينه ام بغايت مي تپد...

۲۲/۱۰/۸۵

می سپارم که بگوید به بهار...

"شاپرک تنها نیست"

نوگلی رسته در این باغ که باد

آرد عطر نفسش را به مشام

"شاپرک تنها نیست"

۲۱/۱۰/۸۵

نگاهم به دریچه ایست به کوچکی قلبم و وسعت خیالم

و باز چه معصومانه به خود دروغ می گویم:

بهار می آید!

۲۱/۱۰/۸۵

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی            تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

یافتن اون کیمیا خیلی آسونه ولی یه شرط داره که خیلی سخته و هر کسی نمیتونه ازش دست بشوره...

چیزی که نزدیک پنج سال رو شونه پسرک سنگینی میکرد آخرین نصایح یه مرد پیر به یه جوان نادان بود. کسی که تا عمر داره خودشو مقصر میدونه فقط و فقط به خاطر جهلش. اون شب چه آسون می شد مرز بین سیاهی خواب و سپیدی مرگ رو دید. مرزی که بین تقلا و سکون مطلق قرار داره و فاصله بینشون به اندازه یه پلک بر هم زدنه. چیزی که نمیشه هیچوقت بهش گفت ۲۱ گرم!؟ معناش عمق اون نگاهیه که هیچوقت انتهاشو نمیبینی تازه اون نگاه اینقدر روت سنگینی می کنه که آخرش مجبوری چشاشو ببندی.

وقتی پسرک جرات گفتن حقیقتو نداشت چه خوبه که کسی بود که مجبور بود اون بارو به دوش بکشه ولی اون شخص خیلی چیزا رو نمیدونست شاید به خاطر این ذهنش راحتتر بود.....

پسرک یاد حرفای پیرمرد میفته : "گاوهای چاق توی بیابون و گاوهای لاغر توی مرغزار"

آخرشم نفهمید که منظور پیرمرد از گفتن این جملات چی بود!؟

خیلی روی جمله بالا فکر کردم اگه همه بهش عمل کنند خوبه ولی اگه یکطرفه باشه فکر نکنم به جایی برسه!؟

وقتي آدمو براي عناوينش بخواهند نه بخاطر خودش چه ارزشي داره؟ اونجاست كه ميگن مهندس يا كارمند فلان جا و يا .... يا حتي بدتر بخاطر پول طرف بهش سلام كنند و همه دورش تاب بخورند مثل مگس. چرا هيچكس از خودت نمي پرسه؟ همش از عناوينت خبر ميگيرند.

تا وقتي دبيرستان بودم چيزي از حسادت نمي دونستم وقتي رفتم دانشگاه تازه باهاش آشنا شدم و چقدر به حال آدمهاي حسود تاسف خوردم. مگه من چه گناهي كردم كه بايد جواب پس بدهم؟

نميدونم چرا تا ميخواهم بنويسم يه چيزي از درونم جلومو ميگيره نمي دونم ترديدم براي چيه ولي همينو مي دونم كه براي ۲۶ سال زندگي تلاش كردم و تا جايي كه خدا بهم عمر بده تلاش ميكنم و هيچ چيزي نمي تونه جلوم رو سد كنه

تا حالا هر چی از خدا خواستم بهم داده. پس چرا هر وقت خواسته بزرگتری دارم ته دلم میترسم بهش نرسم...

باید یاد بگیرم که به داشته هام فکر کنم و ارزششان رو درک کنم... قبل از اینکه دیر بشه.

واقعا لیاقت داشته هامونو داریم یا همش یه امتحانه؟...

کم کم داشتم لذت راه رفتن روی برف رو فراموش می کردم. آدما اینقدر آرام عوض می شن که تا از هم دور نباشند متوجه این تغییرات نمی شن. وقتی که به تو می گن عوض شدی تازه خودت متوجه می شی. جالب اینه که تو هم به اونا همین رو میگی. نکته اینجاست که این تغییرات مثبته یا نه؟ تا وقتی که با واقعیت روبرو نشدی هر فکری که به سرت بزنه خیالاته. این یک واقعیته.

حالا که نگاه می کنم میبینم سالها در کنار کسانی بودم که ازشون دور بودم ولی حالا در عین دوری خودمو نزدیکتر حس می کنم نمیدونم این احساس خوبیه یا نه. ولی با فاصله گرفتنه که چشم ها افق های دور دستو می بینه فقط به شرطی که اوج بگیری. ای کاش می شد از پشت سیستم های ارتباطی مدرن امروز چشم های افراد رو هم دید. اونوقت دیگه چیزی برای قایم کردن نداشتیم.

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا ميكرد زيباترين قلب را در تمام آن منطقه دارد .جمعيت زيادي جمع شدند . قلب او كاملا سالم بود و هيچ خدشه اي بر آن وارد نشده بود همه تصديق كردند كه قلب او زيباترين قلبي هست كه تا به حال ديده اند .ناگهان پيرمردي جلو آمد و گفت : قلب تو به زيبايي قلب من نيست . مرد جوان و بقيه به قلب او نگاه كردند قلب او با قدرت تمام مي تپيد اما پر از زخم بود .قسمتهايي از قلب او برداشته و تكه هايي جايگزين آن شده بودند و بعضي جاها بريده بريده بودند در بعضي جاها شيارهاي عميقي وجود داشت كه تكه ها آن را پر نكرده بودند . مردم با خود فكر كردند اين پير مرد چگونه ميگويد كه قلب او زيبا تر است ؟! مرد جوان گفت: قلب من را با خودت مقايسه كن قلب تو تنها مشتي زخم و خراش است .
پيرمرد گفت :قلب تو سالم به نظر ميرسد اما من هيچ گاه قلبم را با تو عوض نميكنم هر زخمي نشانگر انساني است كه من قلبم را به او داده ام و آن را جدا كرده ام و به او بخشيدم هر تكه اي بخشي از قلب اوست كه به من هديه كرده ولي از آنجاي كه عين هم نيست درست قرار نگرفته است و شيارهايي كه به وجود آمده نشانگر عشقي هستند كه انساني چيزي به من هديه نكرده است . اميدوارم آنها هم روزي بازگردند و اين شيارها را پر كنند . حالا ميبيني كه زيبايي واقعي چيست ؟
مرد جوان بي هيچ سخني ايستاده بود و اشك ميريخت به سمت پيرمرد رفت . از قلب جوان و سالم خود قطعه اي بيرون آورد و با دست لرزان به پير مرد تقديم كرد . پيرمرد هم آن را گرفت و در قلب خود جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به جاي قلب مرد جوان گذاشت .
مرد جوان به قلبش نگاه كرد ديگر سالم نبود ولي از هميشه زيباتر بود زيرا كه عشق از قلب پيرمرد به قلب او نفوذ كرده بود.

شاید لیاقتشو ندارن

حالا برعکس شده چه سخت دل می دیم و چه آسون می زنیم زیرش. چرا؟

فردا رو فقط خدا میدونه